2009 M.X. by Κώστας Τουρνάς

Για το 2009 τραγουδούσε στο ομώνυμο σουξέ του στα seventies ο αηδός Κώστας Τουρνάς   (ναι, αυτός που δεν θα το ξανάκανε σε Autobianchi) και να που ζήσαμε για να το δούμε κι αυτό να μας αφήνει χρόνους (το 2009 εννοώ, γιατί το Autobianchi μας έχει αφήσει χρόνους προ πολλού). Από το μοναδικό αυτό ανθολόγιο μελλοντολογικών εμπνεύσεων του Τουρνά, λείπει προφανώς οποιαδήποτε αναφορά στον κόσμο του gaming, καθώς τότε το μοναδικό ηλεκτρονικό παιχνίδι που υπήρχε στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού ήταν το Pong της Atari, άντε και το Space Invaders λίγο αργότερα ( για να μην αναφερθούμε και στην πρώτη παιχνιδομηχανή, το Magnavox Odyssey και καταντήσουμε πιο παρελθοντολάγνοι και από τον Ζάχο Χατζηφωτίου).

Die gaming idol, die…

Εν μέσω κουραμπιεδομακάρονων και γαλοπουλοσουφλέδων, μου ‘ρθε «πάνω στην τρέλα μου» όπως θα έλεγε και γνωστός έλληνας ραψωδός,  να κάνω την δικιά μου ανασκόπηση για το 2009, μια από τις καλύτερες χρονιές για τον κόσμο των videogames κατά την ταπεινή μου άποψη (και καταδικασμένα πάντα σωστή).  Κι επειδή τα υπόλοιπα παιδιά του byteme έκαναν εξαιρετική δουλειά μοιράζοντας απλόχερα τα βραβεία για τους top τίτλους της χρονιάς, εγώ λέω να κάνω το αντίθετο: να αρχίσω να μοιράζω σπόντες, μπηχτές, κακεντρεχή σχόλια γεμάτα πηχτή ζηλοφθονία που θα έκανε ακόμα και το λευκό τσουλούφι του υποχθόνιου Γιώργου Αυτιά να κοκκινίσει από ντροπή. Βάζω soundtrack Chumbawamba - Enough Is Enough κι αρχίζω…

Among thieves(ή αλλιώς μεταξύ κατεργαρέων)

Ξεκινάω από το παιχνίδι της χρονιάς για πολλούς, το «Uncharted 2: Among Thieves». Δεν λέω, πολύ καλά γραφικά, μεγάλο και ενδιαφέρον σενάριο, χαρακτήρας που παραπέμπει σε Indiana Croft 007 (ή Lara Jones-Bond αν προτιμάτε), γενικά το «Uncharted 2» έχει το πακέτο όπως θα έλεγαν και στο X-Factor. Ωστόσο, κάτι απροσδιόριστο τσίγκλαγε το gaming ένστικτό μου, κάτι με χάλαγε σαν άνιθος στο τζατζίκι. Το παιχνίδι που αξίζει τον τίτλο του κορυφαίου της χρονιάς πρέπει να έχει την ικανότητα να σε «ρουφάει» στον κόσμο του, να γίνεσαι ένα με τον πρωταγωνιστή του, να ζεις κάθε στιγμή του και να μένει στην μνήμη σου σαν δική σου εμπειρία. Αν και ευχαριστήθηκα κάθε στιγμή του «Uncharted 2», δεν μπορώ να πω πως μου μετέφερε αυτήν την αίσθηση. Δεν με ταξίδεψε όπως  άλλοι ατμοσφαιρικοί τίτλοι έχουν κατορθώσει στο παρελθόν, από τα «Gears Of War» και «COD: Modern Warfare» μέχρι τα GTA  και το Oblivion (καλά που το θυμήθηκα αυτό τώρα, ρε τι σου κάνει λίγο Dewars παραπάνω!).

Μου τη δίνουν οι Ιταλοί…

… με εξαίρεση τον Roberto Baggio. Όλοι οι άλλοι μου τη δίνουν στα νεύρα. Δεν είμαι ρατσιστής, απλά κάτι στο ιταλικό ταμπεραμέντο μου προκαλεί αλλεργία. Ο Ezio του «Assassin's Creed II», δεν αποτελεί εξαίρεση. Παιχνίδι με Ιταλούς αλλά χωρίς mafia; Το «Assassin's Creed II» έχει μεταμορφώσει το demo του προγόνου του (γιατί το πρώτο Assassin's Creed δεν μπορούσες να το παίξεις πάνω από 3-4 φορές) σε ένα αξιοπρεπές παιχνίδι, ωστόσο κάτι μου βρωμάει στο σενάριό του. Δίχως να θέλω να αρχίσω να ξερνάω spoilers, άμα τελειώσετε το 2^ο μέρος του franchise έχετε ήδη δει πράγματα και θαύματα. Ή το σενάριο είναι τόσο μαεστρικά δεμένο που μετά το τρίτο και τελευταίο μέρος του, θα αφήσει άναυδους ακόμα και τους σεναριογράφους του «Lost» ή πρόκειται για την πιο προχειρογραμμένη μπουρδολογία που έχει προκύψει από τα «best of» εκπομπών του Χαρδαβέλα. Και ναι, προτιμούσα το story στο Μεσαίωνα από τους βενετσιάνους φραγκολεβαντίνους.

Roooobin, έλα θα κάνουμε μπανάνα!

Για το «Batman: Arkham Asylum», όσο κι αν προσπάθησα δεν μπόρεσα να βρω πολλά αρνητικά, πέραν του γεγονότος πως οι εχθροί ψιλοεπαναλαμβάνονται και του detective mode. Ναι, αυτό το εκνευριστικό μπλε vision mode που σου επιτρέπει να εντοπίζεις εκτός από τους εχθρούς σου και αρκετά hotspots, λες και ζούμε σε adventure της δεκαετίας του ’90. Κατά τα άλλα, πρέπει να φταίει αυτή η αρρωστημένα καθηλωτική ατμόσφαιρα που δεν με αφήνει να δω κριτικά το παιχνίδι και να παρατηρήσω και άλλα ελαττώματα…

Η Σβετλάνα και η Πηνελόπη

Δύο είναι οι τίτλοι που πιστεύω πως δίνουν στον παίκτη ακριβώς αυτό που υπόσχονται πριν την αγορά τους, το «Call of Duty: Modern Warfare 2» και το «Dragon Age: Origins». Το πρώτο, σαν αγαλματένιο escort που πέταξε από την κρύα στέπα για λίγες ώρες στην πόλη μας, υπόσχεται ελάχιστες ώρες αξέχαστων gaming εμπειριών, που αξίζουν όμως κάθε ευρώ που δαπανήσατε για αυτές. Το «Dragon Age: Origins» αντίθετα, είναι η πιστή ελληνίδα σύζυγος που προσέχει τον εαυτό της μαγειρεύοντας ταυτόχρονα στιφάδο. Αν και δεν θα το δείξετε στους φίλους σας για να μείνουν με το στόμα ανοιχτό από τα γραφικά του, με το «Dragon Age» θα περάσετε μήνες ολόκληρους, εξερευνώντας κάθε πτυχή της στιβαρής προσωπικότητάς του, της δεμένης πλοκής του και του ατέλειωτου κόσμου του.

Αναζητήστε τα στα καλάθια

Υποτιμημένοι από τα media τίτλοι που εγώ προσωπικά απόλαυσα να παίζω μέσα στο 2009 είναι οι Saints Row 2 (για PC), Arma II, The Lost and Damned, The Ballad of Gay Tony, Brutal Legend, Age of Conan (πείτε το βίτσιο), ΝΒΑ 2K9 & 2K10, X-Men Origins: Wolverine και Pro Evolution Soccer 2009 (μόνο σε PC και με Patch superleague, γιατί σε κονσόλες υπάρχει πλέον μόνο το FIFA για μένα). Και για φινάλε, μία από τις gaming στιγμές που θα μου μείνει αξέχαστη για το 2009 είναι η ερώτηση: «με ποιον τραγουδιστή reality είχε σχέση η Ναταλία Γερμανού;» στο παιχνίδι «Buzz!  Παγκόσμιο Κουίζ». Πιο εξελληνισμός, δεν γίνεται…