Η μπαλάντα του πισωγλέντη Αντωνάκη…

Σαν φασαριόζικη βελόνα χτυπημένου σκληρού δίσκου, η MSNομουρμούρα του Κλάδη μου θύμισε πως έχω παραμελήσει το ύψιστο αγωνιστικό μου καθήκον. «Σκοπεύεις να γράψεις τίποτα στο blog σου επιτέλους;», μου ψέλλισε ίσως ο μοναδικός άνθρωπος που χαϊδεύει τα εγκεφαλικά του κύτταρα με οκτάμπιτη μουσική εν έτει 2009. Έτσι, λοιπόν, πήρα την απόφαση, παρά τα αλλεπάλληλα χαστούκια της αθλητικής μου μοίρας αυτήν την εβδομάδα, να σας διηγηθώ τις εμπειρίες μου από τον θαυμαστό κόσμο, όχι του Νιλς Χόλγκερσον, αλλά του gaming…

Στο προηγούμενο ραντεβού μας, πολυάριθμοι και φανατικοί μου αναγνώστες (ναι αναφέρομαι και στους δυο σας), σας ανέλυσα την άποψή μου για το Modern Warfare 2, λίγες ώρες αφού το τελείωσα. Μικρό αλλά θαυματουργό, το καινούριο Modern Warfare με άφησε με την αίσθηση πως θα αποτελέσει την τελευταία δυνατή gaming ανάμνησή μου για το 2009. Μέχρι που στα χέρια μου έπεσαν δυο τίτλοι ταυτόχρονα, ο ένας το περιβόητο Assassin’s Creed II και ο άλλος το διπλό επεισόδιο του GTA IV (The Lost And The Damned / The Ballad Of Gay Tony). «Άτυχο Episodes from Liberty City», συλλογίστηκα. «Σου κλήρωσε να βγεις στην αγορά μαζί με έναν από τους καλύτερους τίτλους της χρονιάς». Πράγματι, το δεύτερο Assassin’s Creed έχει βελτιώσει πολλά από τα κακώς κείμενα του προκατόχου του, αποτελώντας πλέον ένα απολαυστικό παιχνίδι και όχι ένα demo κάποιου φιλόδοξου θεωρητικού gaming project…

Ο Αντωνάκης, το σαπούνι και ο Ezio

Έφαγα αρκετή ώρα να περιηγούμαι με τον Ezio στα ιταλικά σοκάκια της αναγέννησης, μέχρι που είπα να δώσω μια ευκαιρία (λίγων λεπτών όπως πίστευα) στο Episodes from Liberty City. Και έκτοτε, παίζω όλη μέρα μόνο αυτό! ( θα παρακαλούσα να μην απομονωθεί η προηγούμενη μου πρόταση προκειμένου να χρησιμοποιηθεί αποσπασματικά εναντίον μου). Πιο οξύμωρο και από την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παγκοσμιοποίησης, πιο απρόσμενο και από γκολ με ανάποδο ψαλίδι του Λουκά Βύντρα, το γεγονός πως ουσιαστικά ένα expansion (αν και το δισκάκι παίζει δίχως να απαιτεί το GTA IV) κατόρθωσε να εκτοπίσει από τον gaming χρόνο μου έναν χιλιοτραγουδισμένο τίτλο όπως το Assassin’s Creed II, με έβαλε σε σκέψεις. Σε όλες τις πολιτισμένες χώρες αυτού του πλανήτη μάλιστα, το Episodes from Liberty City μπορεί κανείς να το κατεβάσει ως Downloadable Content από το Xbox Live. Τέτοια πολυτέλεια, βέβαια, δεν υπάρχει (επισήμως) στην Ελλάδα, καθώς η Microsoft μάλλον μας έχει ψυλλιαστεί ότι δεν την χωνεύουμε και θέλει να μας κάνει να νιώθουμε ημιπαράνομοι, νομίζοντας πως την εξαπατούμε αγοράζοντας Live κάρτες της  μέσω Αγγλίας.  

Τέλος πάντων…

Για να επανέλθω στο θέμα μας, ένα game που κοστίζει περίπου 45 ευρώ και έχει δυο ιστορίες εξίσου δυνατές με αυτήν του αυθεντικού GTA IV, με ενήλικο σενάριο και εξαιρετικό μπόλιασμα σ τον κόσμο του Niko Belic, μόνο συγχαρητήρια αξίζει. Αμφότερα τα επεισόδια είναι απαλλαγμένα από κάθε ίχνος φιλοσοφίας «φτιάχνω game, παιδάκια θα το παίξουν». Ναρκωτικά, διαφθορά αλλά και περίπλοκες σχέσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών δεν γίνονται τροφή στα κλασικά στερεότυπα μυθοποίησης ή διαπόμπευσης. Πρόκειται για μια ωμή, σκληρή και ρεαλιστική περιγραφή, από τη μια των συμμοριών μηχανόβιων (The Lost And The Damned) και από την άλλη του γκλαμουράτου κόσμου των clubs (The Ballad Of Gay Tony).

Πραγματικά, είναι μια από τις λίγες φορές που θεωρώ πως ένας τίτλος έχει υποτιμηθεί πιο πολύ και από την αξία του τιτανοτεράστιου Τόργκελε όταν έφυγε από τον ΠΑΟ για τον ΠΑΟΚ. Παίζω όσο προλαβαίνω, λοιπόν, γιατί σύντομα θα πρέπει να βρω χρόνο για το Avatar, αλλά και για το «Grand Theft Assassin’s Πρέκας», δηλαδή το Saboteur. Αν και έχω βαρεθεί ελεεινά τα παιχνίδια με την εποποιία του '40, αυτό μοιάζει κάπως ξεχωριστό. Θα δείξει…