άρθρα

Είναι τέσσερις τα ξημερώματα και ο γράφοντας βρίσκεται στη ρεσεψιόν ενός ξενοδοχείου ελληνικού νησιού (δεν αναφέρω όνομα για να μην πλακώσουν οι θαυμάστριες!), με μοναδική συντροφιά του το laptop που έχει στην αγκαλιά του και σας γράφει αυτές τις λέξεις, δυο coin-ops τα οποία ακόμα δεν έχει βρει χρόνο να αγγίξει εδώ και τρεις μέρες (The King of Fighters – Special Edition 2004 και Metal Slug) και τον συμπαθή γεράκο ρεσεψιονίστ που τον έχει πάρει προ πολλού ο ύπνος στην καρέκλα του (όπως καταλαβαίνετε, το λήμμα “διακοπές” στο λεξικό του byteme έχει δίπλα την περιγραφή “γράφω τα άρθρα μου σε διαφορετικό περιβάλλον από το δωμάτιό μου”)!

Αν και στα ταπεινά μας DS είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε κάποιο τίτλο με το όνομα Shin Megami Tensei, εντούτοις είναι από τις ιστορικές σειρές JRPG ξεκινώντας από το Super Famicom (το γιαπωνέζικο Super Nintendo για τους ανιστόρητους) και φτάνοντας μέχρι το PS2. Καλώς ή κακώς όμως η κονσόλα της Nintendo ήδη μετρά δεκάδες τίτλους της ίδιας κατηγορίας, άρα από την πρώτη στιγμή το Devil Survivor κινδυνεύει να χαθεί μέσα στον κυκεώνα άλλων παρόμοιων τίτλων. Αυτό θα ήταν πολύ κρίμα γιατί το παιχνίδι της Atlus έχει πάρα πολλά να προσφέρει.

Όπως μπορείτε να διαβάσετε και στη σχετική μας ανταπόκριση, παραβρεθήκαμε την περασμένη εβδομάδα στην πρώτη παρουσίαση του Pro Evolution Soccer 2010...

Επιτέλους! Ήγγικεν η ώρα να πάρω την εκδίκηση από τη Λέλια! Ποια είναι η Λέλια; Μα η ξαδέρφη μου φυσικά, η οποία πριν από περίπου 17-18 καλοκαίρια καταρράκωνε την περηφάνιά μου με το να με εξευτελίζει επανειλημμένα στο Street Fighter II! Όσο κι αν προσπαθούσα μάταια να επικαλεστώ το γεγονός ότι μου έριχνε ένα χρόνο (και ξέρετε, σε αυτές τις ηλικίες έχει σημασία η διαφορά…), όλοι οι τριγύρω στεκόντουσαν στο γεγονός ότι μου έριχνε ένα… μάτσο σφαλιάρες! Για να σας το θέσω διαφορετικά, ας πούμε πως έμαθα με άσχημο τρόπο, ποιο είναι το μοναδικό πιο ντροπιαστικό πράγμα από το να σε πλακώνει στο ξύλο ένα κορίτσι (εικονικά πάντα μιλάμε, έτσι;): Να σε πλακώνει στο ξύλο ένα κορίτσι (εικονικά πάντα μιλάμε, έτσι;), όχι μόνο με το ένα χέρι, αλλά με το… ένα δάχτυλο! Βλέπετε για ευνόητους λόγους, ο αγαπημένος χαρακτήρας της ξαδέρφης μου ήταν ο E. Honda, με τον οποίο εφάρμοζε την απλούστατη, αλλά άκρως αποτελεσματική τεχνική του «Hundred Hand Slap», της κίνησης δηλαδή που με το γρήγορο πάτημα ενός κουμπιού γροθιάς, ο χοντρομπαλάς σουμοτόρι ανεβοκατέβαζε το χέρι του πάνω-κάτω σαν μανιακός. Δεν πα’να ξεσκιζόμουν στις ειδικές κινήσεις και στις περίπλοκες τακτικές που προσπαθούσα να μάθω, η Λέλια με το πάτημα του μαγικού αυτού κουμπιού… ξέσκιζε εμένα με χαρακτηριστική ευκολία συνήθως. Τι και αν στους επόμενους μήνες/χρόνια βελτιώθηκα και έμαθα νέες τεχνικές αντιμετώπισης κάθε κίνησης. Ακόμα και σήμερα όποτε τύχει να δω αγώνες σούμο στο Eurosport, νιώθω ένα ξαφνικό κάψιμο στα μάγουλά μου από τα εκατό χαστούκια του στρουμπουλού εκείνου τυπά με το περίεργο σώβρακο και το γιαγιαδίστικο κότσο…

Ο γράφων τυχαίνει να είναι μεγάλος φαν της σειράς Harry Potter, φαν και μάλιστα «πρώτης γενιάς», δηλαδή από την εποχή των βιβλίων (να ‘ναι καλά ο καλός μου φίλος ο Ανδρέας που στο σχολείο με φώναζε «μαγκλ» κι εγώ έσπαγα το κεφάλι μου να καταλάβω τι διάολο εννοούσε). Για να πω την αλήθεια τα όσα ένιωσα διαβάζοντας τα βιβλία της J. K. Rowling συγκρίνονται μόνο με αυτά που μου προκάλεσαν εκείνα του J. R. R. Tolkien –θυμάμαι ότι τα έπαιρνα μαζί μου μέχρι και στο σχολείο μη μπορώντας να ησυχάσω αν δεν τα τελείωνα!

Bug νούμερο 12.349: η αναγραφή της ημερομηνίας εμφανίζεται λανθασμένη.

Η Nokia ταράζει τα νερά καλοκαιριάτικα λανσάροντας το N97, μια πολυσυσκευή που… κάνει παπάδες! Κορυφαία οθόνη, σούπερ κάμερα, πρωτότυπο περιβάλλον εργασίας αλλά και μια αδιαπραγμάτευτη κλίση προς τα videogames συνθέτουν εν ολίγοις το προφίλ του νέου μοντέλου της φινλανδικής εταιρείας που έρχεται με φόρα κάνοντας Sony, Apple και Nintendo να κρυφοκοιτούν προβληματισμένες απ’ τη γωνία…

Ποια ήταν η τελευταία φορά που συνδέσατε τον Commodore 64 σας στην τηλεόραση και παίξετε κάποιο γκόλντεν όλντι; Ξέρετε τώρα, να τραβήξετε την τιβί, να τον συνδέσετε στην κεραία, να ψάξετε κανάλι, να πειράξετε λίγο την ρύθμιση για να πετύχετε την βέλτιστη δυνατή εικόνα και μετά αφού βγάλετε την κασετούλα από την πλαστική θήκη, να την τοποθετήσετε ευλαβικά στο κασετόφωνο και μετά από κάνα δεκάααααλεπτο αναμονής για το φόρτωμα του παιχνιδιού, να αναλάβετε το joystick σας (δεν θέλω αηδίες περί «παιξίματος» με το πληκτρολόγιο – για Commodore 64 μιλάμε, το πληκτρολόγιο είναι σχεδόν διακοσμητικό) για να απολαύσετε χάι-τεκ γραφικά στην συγκλονιστική ανάλυση οθόνης 160 x 200 πίξελ με 16 (όχι εκατομμύρια, σκέτα) χρώματα. Άλλο πράγμα!

Βρισκόμαστε στα μέσα του καλοκαιριού. Σχολεία, πανεπιστήμια, σχολές έχουν τελειώσει πια, η ζέστη δεν παλεύεται και όσοι άτυχοι έχουν ξεμείνει στο κλεινόν άστυ και τα λοιπά αστικά κέντρα, μόνο έρωτα δεν κάνουν με το air-condition. Για όλους εσάς λοιπόν που ο δρόμος σας αντί για Πάρο-Τήνο-Μύκονο σας ξέβρασε κάπου προς Ομόνοια μεριά, έχουμε τις κατάλληλες προτάσεις για να ξεχάσετε τον πόνο σας, και τι προτάσεις… Άκρως συλλεκτικές!

Δεν ξέρω τι θα λέει η τελική έκδοση, αλλά για μένα, το PES 2010 σκόραρε στην καρδιά μου από… τα αποδυτήρια! Ποιος ο λόγος; Μα θέλει και ρώτημα; Φυσικά το ότι κατάφερα όχι απλώς να κερδίσω, αλλά να διασύρω τον Πετράκη στις μεταξύ μας αναμετρήσεις! Βλέπετε, όπως ίσως γνωρίζετε ορισμένοι από άλλες “πηγές”, είχαμε μια έντονη προϊστορία από την περασμένη έκδοση του παιχνιδιού και το πρωινό της 10ης Ιουλίου 2009 σήμανε την έναρξη του νέου ετήσιου πολέμου μας (ΠΚ: Όπως όλοι γνωρίζουν φυσικά, πριν από τις επίσημες αναμετρήσεις λαμβάνουν χώρα τα φιλικά…).