άρθρα

Το να συνθέτεις ικανά PC με χαμηλό κόστος ήταν ανέκαθεν ένα από τα αγαπημένα χόμπι των «αρρωστάκηδων» του hardware. Εκτός από άριστη γνώση και αξιολόγηση του hardware όσον αφορά σε επιδόσεις, προϋποθέτει επιπλέον καλή γνώση της ίδιας της αγοράς ώστε να μπορείς να «τσιμπάς» τις ευκαιρίες εκεί που υπάρχουν, μία πρακτική που σχεδόν πάντοτε συμβαίνει κατά τις περιόδους μετάβασης από τη μία γενιά στην άλλη. Ωστόσο στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή η μοίρα δεν είναι με το μέρους τους (/μας). Εκτός από τη δεδομένη κατάστση με το κόστος των σκληρών δίσκων και των μνημών (λόγω των προβλημάτων με τα εγοστάσια παραγωγής τους στη μακρινή Ταϊβάν), το οποίο έχει μεν κατέβει αλλά εξακολουθεί να είναι σημαντικά μεγαλύτερο απ' ότι προ ενός έτους, υπάρχει και το παράδοξο... «ξεκαθάρισμα» στο οποίο έχουν εμπλακεί οι εταιρείες κατασκευής CPU και GPU.

του Αβραάμ “maksek” Σεκέρογλου

Η συζήτηση που έγινε πριν δυο μέρες με θέμα (για μια ακόμη φορά) το αγαπημένο στο byteme περί Τεχνών και βιντεοπαιχνιδιών μου ήρθε κουτί και έτσι γλιτώνω την αναγκαιότητα να γράψω μακροσκελή εισαγωγή για το δημιούργημα των ντεμάδων Plastic. Το Datura, λοιπόν, ως αποτέλεσμα δεν φαντάζει καθόλου εξωτικό στα μάτια κάποιου που έχει παρακολουθήσει την demoscene (τι είναι αυτό, είπατε;). Αλλά η πραγματικότητα είναι πως καθότι γίνεται διαθέσιμο στο Playstation 3 και μάλιστα επί πληρωμή, αυτομάτως ο μέσος θεατής, και ειδικότερα ο gamer, καλείται να το αξιολογήσει ως ένα καταναλωτικό, ψυχαγωγικό προϊόν. Και, κατά συνέπεια, να το αντιμετωπίσουν με δυσπιστία.

Όσο και αν μας αρέσουν τα μεσαιωνικοφανταστικά, πρέπει να παραδεχτούμε ότι έχουμε πήξει τελευταία. Witcher 2, Skyrim, Kingdoms of Amalur, Guild Wars 2, LoTR: War in the North, Legend of Grimrock είναι μερικά που μου έρχονται στο μυαλό και μιλάμε για τίτλους που εμφανίστηκαν μέσα στη σεζόν. Προσωπικά έχω μπουχτίσει και για αυτό το Risen 2 μου είχε εξ αρχής τραβήξει την προσοχή, αφού αφήνει όλα αυτά πίσω του για χάρη ενός κόσμου γεμάτου πειρατές, κρυμμένους θησαυρούς, αλκοόλ και μυθικά θαλάσσια τέρατα.

Το Battleship το ‘χετε δει; Την ταινία καλέ! ‘Ντάξει, δεν χάνετε και τίποτα: κλασσική «χολιγουντιανιά» με τους Αμερικάνους να σώζουν για άλλη μια φορά τον πλανήτη από τους κακούς εξωγήινους, αυτή τη φορά χάρη στο απιστευτικό τους Ναυτικό (ε, εντάξει, αρκετά «γλύψαμε» τα κομάντα, ώρα να πιάσουμε τους μαρινάδες). Οι ναυπηγοί και οι καπεταναίοι είναι δεδομένο ότι θα κάνουν χαρακίρι με το καλαμάκι απ’ την Coca Cola πριν τα μισά του φιλμ. Τεσπά, το Battleship της Activision είναι όπως ήδη θα αντιληφθήκατε το παιχνίδι που έρχεται να πλαισιώσει την ταινία, «επεκτείνοντας» παράλληλα στον μέγιστο δυνατό βαθμό την εμπειρία που προσφέρει αυτή.

Το Σαββατοκύριακο η χώρα θα ζει στον πυρετό των εκλογών, οπότε εσείς, ως υπεύθυνα άτομα που σίγουρα θα είστε, ευκαιρία να λιώσετε απερίσπαστοι σε κάνα καλό παιχνιδάκι, την ώρα που οι υπόλοιποι θα ξεροσταλιάζουν μπροστά στην τηλεόραση αγωνιώντας για το μέλλον της χώρας. Οι ευκαιρίες είναι κάμποσες και αν μη τι άλλο δείχνουν ελκυστικές. Τι διάολο; Σε προεκλογική περίοδο είμαστε στην τελική!

Στις αρχές της δεκαετίας του 80 στην Αμερική το περιβάλλον δεν διαμορφωνόταν και τόσο... φιλικό απέναντι στα videogames. Δυστυχώς η βιομηχανιά του θεάματος είχε μυριστεί... αίμα και είχε διεισδύσει στην εκκολαπτόμενη αγορά φέρνοντας μαζί της όλα τα κουτσά και στραβά του παράγοντα «κέρδος». Προχείρως κατασκευασμένα παιχνίδια, μεγάλος αριθμός συστημάτων, σχεδόν αθέμιτος ανταγωνισμός. Η περίοδος αυτή κορυφώθηκε το 1983 με την κρίση που εξαφάνισε τις παιχνιδομηχανές από προσώπου Αμερικής και έφτασε να αποθαρύνει την ίδια τη Nintendo από το να κάνει το μεγάλο βήμα και να «εκστρατεύσει» στη Δύση με όχημα το Famicom. Την ίδια εποχή στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού διαμορφωνόταν μία άλλη αγορά, χωρίς ακόμα εταιρείες κολλοσούς, πολυεθνικές και διαφαινόμενα συμφέροντα. Ήταν ένα ρεύμα που προέκυψε από νεαρούς εφευρέτες και σπουδαστές οι οποίοι οραματίστηκαν και τελικά δημιούργησαν τη σπουδαιότερη βιομηχανία της τεχνολογίας των ηλεκτρονικών υπολογιστών εκείνης της δεκαετίας.

Όταν είδα τα πρώτα στοιχεία για το Fable Heroes ένα κρύο πρωινό του Μαρτίου, ψιλοαπόρησα, κυρίως διότι δεν έβλεπα την ανάγκη κυκλοφορίας ενός τέτοιου spin-off για μια σειρά που κατά την προσωπική μου άποψη ακολουθεί με κάθε της επεισόδιο σταθερά καθοδική πορεία. Εν πάση περιπτώσει οι βδομάδες πέρασαν, το Fable Heroes προσγειώθηκε στο byteme και εγώ ήμουν ο τυχερός που ανέλαβε να το ξεκοκαλίσει. Όχι ότι μου πήρε και ιδιαίτερη ώρα δηλαδή…

Πήραμε μια πρώτη, καλή γεύση από το Prototype 2 πριν από μερικές εβδομάδες, όταν ο Στέλιος έπαιξε το παιχνίδι στο event της Activision στο Λονδίνο. Η αλήθεια είναι πως περιμέναμε το παιχνίδι πώς και πώς αφού ο προκάτοχός του είχε βάλει τις βάσεις για κάτι πραγματικά καλό, άσχετα αν τα διάφορα προβλήματά του εν τέλει μετρίαζαν την όλη εμπειρία. Η Radical έδειξε πάντως να λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν της τόσο το feedback που έλαβε από το κοινό σε ό,τι αφορά το Prototype, όσο και την πρόοδο που στο μεταξύ σημείωσε το είδος και έτσι, παρουσιάστηκε… διαβασμένη στο διαγώνισμα του Prototype 2.

Αν είστε από τους τακτικούς επισκέπτες της στήλης, πιθανότατα να έχετε μαντέψει πως συνήθως ψάχνουμε μια αφορμή για να ανασύρουμε από το χρονοντούλαπο της ιστορίας game developers που κάποτε ήταν μεγάλοι και τρανοί, αλλά σήμερα είτε έχουν ξεχαστεί είτε θεωρούνται κατάλοιπο μιας πιο ρομαντικής εποχής της βιομηχανίας μας. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τον φιλοξενούμενο του παρόντος αφιερώματος, ο οποίος επανήλθε άκρως δυναμικά μετά από χρόνια στο προσκήνιο –αν και τυπικά ουδέποτε μας εγκατέλειψε- έστω και σε μια άλλη έκφανση της επιστήμης της Πληροφορικής.