άρθρα


reviewsvideogames
Persona 5 @PS4, PS3 του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου

tags: PS4, PS3, Persona 5

Love is the drug

Πρώτα από όλα, μια εξομολόγηση. Δεν κατάφερα να τερματίσω το Persona 5 προτού γράψω το review. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, βέβαια, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για τίτλους διάρκειας εκατό και βάλε ωρών που έρχονται στα χέρια μας μετά την κυκλοφορία τους στα καταστήματα. Κάποια στιγμή πρέπει να βγει κι αυτό το άμοιρο το review, όσο θα είναι ακόμη χρήσιμο στον αναγνώστη. Όμως δεν ήταν αυτός ο λόγος που δεν με άφησε να τερματίσω το Persona 5, έστω και στα γρήγορα, για να έχω μια ολοκληρωμένη άποψη για την ιστορία. Ο λόγος είναι απλώς ότι δεν ήθελα να βιαστώ. Μου έχει τύχει να βγάλω στα γρήγορα την ιστορία κάποιου RPG μόνο και μόνο για να γράψω, αλλά με το Persona 5 δεν ήθελα να το κάνω, γιατί η ιστορία, με την έννοια της βασικής πλοκής, είναι ένα σχετικά μικρό κομμάτι της εμπειρίας. Να με συγχωρείτε, λοιπόν, αγαπητοί αναγνώστες, αλλά δεν είμαι διατεθειμένος να χαλάσω εντελώς την απόλαυση ενός αγαπημένου τίτλου για… χάρη σας.

περισσότερα ⇒
reviewsvideogames
Syberia 3 @PC, PS4, Xbox One, Switch) του Κώστα "Ektelion" Κωνσταντίνου

tags: Xbox One, Syberia 3, Switch, PS4, PC

Τα adventures επιστρέφουν στον θρόνο τους (νταξ, κάνουμε και λίγη πλακίτσα να περνάει η ώρα)

Το Syberia 3 είναι η πολυαναμενόμενη συνέχεια της γνωστής διλογίας adventures τα οποία κυκλοφόρησαν το 2002 και το 2004 αντίστοιχα, εντυπωσιάζοντας φίλους και μη του είδους. Το ότι το τρίτο μέρος της σειράς κυκλοφόρησε 13 ολόκληρα χρόνια μετά από την κυκλοφορία του δεύτερου είναι ενδεικτικό της ποιότητας και της αντοχής στον χρόνο των πρώτων δύο παιχνιδιών. 

περισσότερα ⇒
reviewsvideogames
The Legend of Zelda: Breath of the Wild @Switch, Wii U) του Στέλιου «gandalfst» Μουστάκη

tags: Wii U, The Legend of Zelda: Breath of the Wild, Switch

Άγρια, μεθυστική πνοή ελευθερίας

Έχεις φτάσει, με χίλιους κόπους, στη βουνοκορφή που από ώρα είχες βάλει στο μάτι για να εξερευνήσεις. Το χιόνι είναι πλέον πιο πυκνό, και ο Link τουρτουρίζει – σημάδι πως σύντομα η ενέργειά του θα αρχίσει να μειώνεται επικίνδυνα. Τον βάζεις να φάει ένα... γκουρμέ γεύμα από μανιτάρια και πιπεριές που μαγείρεψες όταν βρισκόσουν ακόμη στους πρόποδες, στη φωτιά ενός σταύλου που σταμάτησες για να ξεκουραστείς. Το γεύμα, ειδικά φτιαγμένο για να προσφέρει προστασία απέναντι σε χαμηλές θερμοκρασίες, σου χαρίζει μερικά λεπτά ασφαλούς παραμονής στη βουνοκορφή – οπότε τώρα πρέπει να αποφασίσεις προς τα που θα εξερευνήσεις, πριν ο χρόνος τελειώσει και χρειαστεί να εγκαταλείψεις άτακτα. Ξαφνικά, από το πουθενά, στους ήχους των χιονισμένων ανέμων παρεμβαίνει μια χορωδία. Η σχεδόν... ψαλμωδία της χορωδίας, με τη συνοδεία του ιαπωνικού έγχορδου Κόκιο, όχι μόνο δημιουργεί μια κατανυκτική  ατμόσφαιρα, αλλάσημαίνει την εμφάνισημιας αναπάντεχης παρουσίας: πάνω από το κεφάλι του Link, ξαφνικά ίπταται ένας τεράστιος κινέζικος δράκος, μια μεγαλοπρεπής γαλάζια φιγούρα που μοιάζει σχεδόν να κολυμπά μέσα στον αέρα. Η επιφυλακή σου είναι προσωρινή: ακόμη και αν πρόκειται για εχθρό (που αν πρόκειται, ξέρεις από τώρα πως δεν πρόκειται να αντέξεις εναντίον του), η παρουσία του δράκου προκαλεί το απόλυτο δέος. Λίγα δευτερόλεπτα μετά ωστόσο, το μυστηριώδες πλάσμα έχει ξεμακρύνει στον ορίζοντα, και εσύ κοντοστέκεσαι για λίγο, και αναρωτιέσαι που αποσκοπεί η ύπαρξή του. Μόνο για λίγο όμως – ο χρόνος περνά, η βουνοκορφή είναι ακόμη εδώ, και η περιπέτεια δεν μπορεί να περιμένει.

περισσότερα ⇒
reviewsvideogames
Resident Evil 7: biohazard @PS4, Xbox One, PC του Σπύρου "Shinobi" Ασημάκη

tags: Xbox One, Resident Evil 7: biohazard, PS4, PC

Άψογο και χωρίς ζόμπι

Δεν υπάρχει λόγος να το κρύβω: το Resident Evil 7: biohazard με αιφνιδίασε. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι από το Resident Evil 4 και έπειτα, η σειρά τρόμου και επιβίωσης άλλαξε ύφος και προσανατολισμό, κάνοντας μία στροφή προς την καθαρόαιμη δράση. Με κάθε νέο επεισόδιο, η σειρά έφευγε όλο και περισσότερο από το πνεύμα των Resident Evil που κυκλοφόρησαν μέχρι το 2003, με αποκορύφωμα το Resident Evil 6, ένα παιχνίδι που ήθελε να κάνει πολλά πράγματα μαζί σε μία προσπάθεια να ικανοποιήσει τους πάντες. Και τι δεν είχε το RE6: κυνηγητό με αυτοκίνητα, δράση μέσα σε ακυβέρνητο αεροπλάνο, η χωρίστρα του Λίαν ενάντια στα μούσκουλα του Κρις, μάχη με έναν επίμονο ζομποτυραννόσαυρο, κρυφτούλι με το κακέκτυπο του Nemesis, εκρήξεις χολιγουντιανών προδιαγραφών, καταστροφές κτηρίων α λα Uncharted, ξύλο και καράτε. Με τον καιρό, λοιπόν, και όσο η Capcom συνέχιζε τους πειραματισμούς, τα Resident Evil έχαναν σταδιακά τον χαρακτήρα τους. Αν και έγινε μια προσπάθεια επαναφοράς με τα Resident Evil Revelations και Revelations 2, ωστόσο, η σειρά συνέχισε να “πατάει” σε δύο βάρκες. Δράση και το πιστολίδι, από τη μία, τρόμος και την επιβίωση, από την άλλη, χωρίς ποτέ να βρεθεί η χρυσή τομή.   

περισσότερα ⇒
reviewsvideogames
Horizon: Zero Dawn @PS4) του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου

tags: PS4, Horizon: Zero Dawn

Τεράστιο από κάθε άποψη

Με κάθε ειλικρίνεια, μετά από την τόσο ευχάριστη έκπληξη των Gravity Rush 2, Nioh (το απόλυτο sleeper hit της χρονιάς ως τώρα για εμένα προσωπικά), αλλά και του Resident Evil 7, τίτλων αποκλειστικών και μη που εγκαινίασαν τόσο δυναμικά και απρόσμενα το 2017, ήμουν έτοιμος για μια μεγάλη απογοήτευση με το Horizon: Zero Dawn. Είχα πλέξει ήδη στο μυαλό μου την τραγική μοίρα της χαρισματικής Guerilla που θα κατάφερνε για άλλη μια φορά να μαγέψει στον τεχνικό τομέα, αλλά δεν θα μπορούσε κατά τα άλλα να ανταποκριθεί στη φιλοδοξία του νέου της εγχειρήματος. Έστω και αν πολλές φορές η εν λόγω ομάδα ανάπτυξης έχει καταφέρει να αναμετρηθεί με πολύ άδικες προσδοκίες με πολύ καλά αποτελέσματα, τηρουμένων των αναλογιών.

περισσότερα ⇒
reviewsvideogames
Nioh @PS4) του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου

tags: PS4, Nioh

Το λένε νινζούτσου και είναι απλό

Το review του Nioh είναι από τα πιο εύκολα που έχω γράψει εδώ και πολύ καιρό. Δεν συναντάς πια εύκολα παιχνίδι με τόσο σαφή προσανατολισμό, προσήλωση στον στόχο και τόσο ξεκάθαρη αξία. Είναι από αυτά τα παιχνίδια που ανάβουν σχεδόν αμέσως έναν αριθμό στο μυαλό σου μόλις ξεκινήσεις να παίζεις (κρίμα που έχουμε καταργήσει τους βαθμούς, ε;), ο οποίος όχι μόνο δεν αλλάζει όσο περισσότερες ώρες αφιερώσεις στο παιχνίδι, αλλά βγάζει ρίζες και εξαπλώνεται σε επιχειρήματα σχεδόν από μόνος του.

περισσότερα ⇒
reviewsvideogames
Final Fantasy XV @Xbox One, PS4) του Σπύρου "Shinobi" Ασημάκη

tags: Xbox One, PS4, Final Fantasy XV

Φύγαμε για ταξίδι και ξεχάσαμε την ιστορία και τους χαρακτήρες

Είναι περίεργο το πόσο διαφορετικά μετράει ο χρόνος για τα αγαπημένα μας βιντεοπαιχνίδια. Όταν ανακοινώθηκε το Final Fantasy XV, το ημερολόγιο ήταν “καρφωμένο” στο έτος 2006. Τότε, το X360 έκλεινε τη δεύτερή του χρονιά στην παγκόσμια αγορά, το PS3 ξεκινούσε τα πρώτα του βήματα, ενώ – αν δεν με απατά η μνήμη μου – το The Legend of Zelda: Twilight Princess δεν είχε, ακόμα, κυκλοφορήσει στο Gamecube. Και για να σας βοηθήσω έτσι ώστε να τοποθετηθείτε χρονικά, αρκεί να σας πω ότι στις αρχές του 2006, οι κάτοχοι PS2 απολάμβαναν το Final Fantasy XII.

περισσότερα ⇒
reviewsvideogames
FIFA 17 @PC, PS3, PS4, X360, Xbox One του Κώστα "Ektelion" Κωνσταντίνου

tags: Xbox One, X360, PS4, PS3, PC, FIFA 17, Ektelion

Το καλύτερο ποδοσφαιράκι έβαρ, κι άσε τον Μουστάκη να λέει :-Ρ

Τα παιχνίδια της σειράς FIFA μού έχουν στοιχίσει πολλά. Συγκεκριμένα δύο χειριστήρια, μια συρταρωτή βάση πληκτρολογίου, μία πόρτα ντουλάπας και γύρω στα οκτώ πληκτρολόγια (από τα φτηνά ευτυχώς. Το ένα που άντεξε το χρησιμοποιώ ακόμη). Επίσης, έχω εξασφαλίσει μια θέση πλάι στον Βελζεβούλη με όλα τα καντήλια που έχω κατεβάσει. Με το FIFA δεν παίζουμε, κυρίες και κύριοι. Ή μάλλον παίζουμε, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ. Σας φαίνονται μπερδεμένα όλα αυτά; Κάπως έτσι είναι και τα αισθήματά μου για αυτή την κωλοσειρά.

περισσότερα ⇒
reviewsvideogames
Gears of War 4 @PC, Xbox One του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου

tags: Xbox One, PC, Gears of War 4

Κλασικό, "αντρίκειο" blockbuster όπως τα κάνανε παλιά

Η σειρά Gears of War πάσχει διαχρονικά από ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα: ο πρώτος τίτλος ήταν λίγο-πολύ τέλειος. Ναι, εντάξει, είχε σημεία που σήμερα φαίνονται αρκετά ξεπερασμένα, αλλά σε γενικές γραμμές έκανε αυτό που ήθελε να κάνει με απόλυτη επιτυχία. Είχε ασταμάτητη δράση, μεγάλη ποικιλία εχθρών και καταστάσεων, ωραία ατμόσφαιρα, καλή ιστορία, υποδειγματικό co-op, πλούσιο ανταγωνιστικό  multiplayer. Ο δεύτερος τίτλος που κυκλοφόρησε στη συνέχεια, έκανε ακριβώς αυτό που έπρεπε: τελειοποίησε κάποια πράγματα και έκλεισε όλες τις τρύπες που ενδεχομένως είχε το παιχνίδι, κυρίως στο multiplayer. Η προσωπική μου αίσθηση ήταν ότι, μετά τον δεύτερο τίτλο, η ποιότητα έπεσε αισθητά. Όχι επειδή έγιναν λάθη σε τεχνικό ή σχεδιαστικό επίπεδο, αλλά επειδή η σειρά βρέθηκε σε αδιέξοδο και επειδή η δημιουργικότητα μάλλον είχε εξαντληθεί στους πρώτους δύο, υπερβατικά άψογους τίτλους: η ιστορία της τριλογίας έκλεισε με μάλλον αδέξιο τρόπο στο Gears of War 3, οι μηχανισμοί δεν είχαν πού αλλού να πάνε και η αλήθεια είναι ότι οι People Can Fly δεν μπόρεσαν να αναβιώσουν την ιστορία ή να καινοτομήσουν αρκετά στο gameplay, ώστε να έχει νόημα η κυκλοφορία του Judgment, του (ανεπίσημου) τέταρτου τίτλου της σειράς.

περισσότερα ⇒
reviewsvideogames
Odin Sphere Leifthrasir @PS4, PS3, PS Vita του Σπύρου "Shinobi" Ασημάκη

tags: PS4, PS3, PS Vita, Odin Sphere Leifthrasir

A link to the past

Τα παιχνίδια του Τζορτζ Καμιτάνι αποτελούν τον κρίκο μιας νοητής αλυσίδας που συνδέει το παρόν με παρελθόν. Μια χρονική σύζευξη, ένα μικρό παραθυράκι στον χρόνο όπου συναντιούνται η σύγχρονη εποχή των υψηλών αναλύσεων, της ψηφιακής διανομής και της ταχύτατης μετάδοσης των πληροφοριών, με μια σχεδόν ξεχασμένη εποχή, όπου το μέτρημα των bit έφτανε μέχρι τον αριθμό 16, με ένα πλήθος από πολύχρωμους πιξελωτούς χαρακτήρες που “ζούσαν και βασίλευαν” στα κομπιούτερ και τα TV games. Μέσω του Odin Sphere Leifthrasir, πραγματοποιείται η αναβίωση της αυθεντικής arcade εμπειρίας που μας προσέφεραν απλόχερα τίτλοι όπως τα Golden Axe της SEGA, τα King of Dragons και Dungeons & Dragons της Capcom. Το παιχνίδι του ταλαντούχου Ιάπωνα σχεδιαστή, προσφέρει ένα μαγευτικό ταξίδι στον χρόνο, πίσω στην εποχή που μεσουρανούσαν τα side-scrolling beat ‘em up, από τα “αρχαία” Rastan και Arabian Nights της λατρεμένης Taito, μέχρι το μεταγενέστερο, αλλά εξίσου εντυπωσιακό και κλασικό, Guardian Heroes της Treasure.    

περισσότερα ⇒