άρθρα

Σήμερα λανσαρίστηκε το PS Vita και μαζί του άνοιξε το PS Store στο οποίο διατίθενται όλοι οι τίτλοι που θα βρείτε και στην λιανική αγορά, αλλά επιπλέον υπάρχουν και άλλα, πιο φτηνά παιχνίδια διαθέσιμα για κατέβασμα, καθώς και δοκιμαστικά trials και demos. Αναλυτικά η λίστα με τα παιχνίδια του PS Vita στο PS Store, με ταξινόμηση από το φθηνότερο προς το ακριβότερο:

To Gotham City Impostors είναι περίεργο φρούτο. Με μία πρόχειρη ματιά η downloadable πρόταση της Monolith, της εταιρείας πίσω από την σειρά F.E.A.R., μοιάζει  με έναν συνδυασμό των πλέον «τρέντι»  FPS που κυριαρχούν στην αγορά, κατά κύριο λόγο του Call of Duty, πασπαλισμένο με μία μικρή δόση… «Σκοτεινού Ιππότη». Είναι όμως όντως έτσι, ή αυτοί οι… «απατεώνες» έχουν κάτι περισσότερο να μας προσφέρουν από συνεχή déjà vu;

Φεβρουαρίου 22 σήμερα. Κυκλοφορεί στην ελληνική αγορά το PS Vita (PSV) και μάλιστα σε όχι κακή, συγκριτικά με το εξωτερικό, τιμή, αφού παρότι η τιμή λανσαρίσματος αυξήθηκε σε σχέση με των προπαραγγελιών (269€ έναντι 250€ για τη wi-fi εκδοχή), τη στιγμή αυτή το πιο ενδιαφέρον πακετάκι που φιγουράρει στα καταστήματα περιλαμβάνει την wi-fi εκδοχή της κονσόλας, μία memory card 8GB και το παιχνίδι Uncharted Golden Abyss στοιχίζοντας συνολικά 289€. Ενδεικτικά, για να αγοράσεις μεμονωμένα από το Zavvi τα παραπάνω, θα χρειαστεί να καταβάλεις 264+35+42=341€, ενώ ένα ανάλογο bundle στο αγγλικό Amazon θα σας κοστίσει 269€, αλλά με κάποιο εκ των Rayman Origins και Lumines όσον αφορά σε πρωτοκλασάτα παιχνίδια. Βεβαίως από την άλλη, καθένας θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η κονσόλα είναι ήδη ακριβή τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε και ειδικότερα στην Ελλάδα, αλλά προσωπικά θα ήθελα να αποφύγω αυτό το επιχείρημα, όχι επειδή έχω άλλη γνώμη, αλλά επειδή αν ξεκινούσα να γράφω θα κατέληγα να απαξιώσω ολόκληρη την αγορά της τεχνολογίας. Και καλά θα έκανα, μεν, αλλά προτιμώ να το κρατήσω για κάποιο άλλο άρθρο :)

Αν και το πρώτο Shank μου είχε εξάψει την περιέργεια βλέποντας τα πρώτα τρέιλερ, κυρίως λόγω του ελκυστικού κομικίστικου δισδιάστατου art style του, εντούτοις μπήκα στον κόπο να το αποκτήσω μόλις τον περασμένο μήνα, όταν βγήκε σε προσφορά στο XBLA. Οι εντυπώσεις που μου άφησε ήταν ανάμικτες, αφού από τη μια εντυπωσιάστηκα από την αισθητική του, αλλά το gameplay μου φάνηκε κάπως ρηχό κι επαναλαμβανόμενο (ακόμα και για button-masher) και το κυριότερο, το παιχνίδι ήταν υπερβολικά σύντομο. Όχι πως στο τέλος δεν ήταν ένα άκρως αξιόλογο indie παιχνιδάκι, αλλά σίγουρα έδινε την εντύπωση πως θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι πολύ καλύτερο. Με τους ανθρώπους λοιπόν της Klei να επιμένουν πως έχουν διορθώσει τα κακώς κείμενα του πρώτου μέρους, αποφάσισα να τσεκάρω το sequel για να δω τι έχει αλλάξει και τι όχι…

Την περασμένη βδομάδα, είχα την τύχη να βρεθώ σε κεντρικό ξενοδοχείο του Λονδίνου προσκεκλημένος της Tecmo Koei, στην παρουσίαση ορισμένων εκ των νέων της τίτλων. Τα διάσημα franchises της Team Ninja (Ninja Gaiden, Dead or Alive) είχαν την τιμητική τους, πράγμα αναμενόμενο, αφού το «παρών» έδωσε και ο ιθύνων νους της εν λόγω ομάδας ανάπτυξης μετά την αποχώρηση του εκκεντρικού Tomonobu Itagaki, Yosuke Hayashi.

Το πιο δύσκολο πράγμα, που λέτε, σε ένα game review είναι το να... ξεκινήσεις. Ειδικά δε αν έχεις γράψει ουκ ολίγα – και επειδή στην πλειοψηφία τους τα videogames που κυκλοφορούν δεν διεκδικούν δάφνες για την πρωτοτυπία και τη διαφορετικότητα μεταξύ τους – τότε τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα, αφού δεν σου κατεβαίνει στο κεφάλι κάτι που να μην σου θυμίζει πράγματα που έχεις επαναλάβει ξανά και ξανά και ξανά. Υπάρχουν όμως και αυτές οι πιο σπάνιες περιπτώσεις που ένα παιχνίδι σε εμπνέει τόσο πολύ που, κοιτώντας απλώς μία εικόνα του, σού έρχονται στο νου δεκαπέντε διαφορετικές ιστορίες για να διηγηθείς. Ή κάποιες άλλες, ακόμα πιο σπάνιες, που ένα παιχνίδι τα κάνει όλα με τόσο... μοναδικό τρόπο που το λεξιλόγιό σου δεν περιέχει τις κατάλληλες κουβέντες. Το Asura's Wrath εμπίπτει, ευτυχώς για εμένα, στην τελευταία αυτή κατηγορία...

Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου. Βραδάκι. Ο Θρύλος έχει μόλις κερδίσει άνετα με 2-0 την ομάδα που ως επιχείρηση θα έπρεπε να ‘χει κατεβάσει ρολά καιρό τώρα (αλλά ας όψεται το αθάνατο ελληνικό κράτος), ΑΕΚ, και εγώ αράζω στο γραφείο μου. Πρωινό ξύπνημα δεν παίζει την επόμενη, byteme.digital έχει μόλις κυκλοφορήσει, οπότε τα πράγματα είναι μάλλον χαλαρά. Ο Κλάδης δεν έχει εμφανιστεί με κάνα θεματάκι πεσκέσι σε MSN, Skype, τηλέφωνα και mails οπότε υποθέτω ότι είμαι ελεύθερος –και ωραίος- γενικά.

Όλοι μας γνωρίζουμε ότι η αγορά των videogames είναι ένας αρκετά δυναμικός κλάδος, ο οποίος στρέφεται γύρω από δύο άξονες: το περιεχόμενο και τον εξοπλισμό. Σε αντίθεση με άλλους, πιο ώριμους κλάδους της showbiz, η ισορροπία μεταξύ αυτών των δύο αξόνων δεν έχει καθοριστεί ακόμα. Όλοι μας λέμε ότι τα παιχνίδια είναι πιο σημαντικά από την ισχύ του hardware που τα φιλοξενεί και η αλήθεια είναι ότι το μέσο των videogames έχει κάνει τεράστια δημιουργικά βήματα, διαφοροποιώντας το εικαστικό και αλληλεπιδραστικό περιεχόμενό τους από την τεχνική αρτιότητα, το ρεαλισμό ή το θεαματικό αποτέλεσμα που εξασφαλίζει το hardware. Από την άλλη πλευρά, το videogaming δεν παύει να είναι ένα κατά βάση οπτικό χόμπι, με περιεχόμενο που απεικονίζεται με ενεργό τρόπο σε πραγματικό χρόνο. Από αυτήν την άποψη, το παιχνίδι δεν μπορεί να αποδεσμευθεί εντελώς από το hardware, καθώς ο ισχυρός τεχνικός τομέας ευνοεί το τελικό αποτέλεσμα σε τεράστιο βαθμό.

Το πρώτο The Darkness ήταν ένας από αυτούς τους λιγοστούς τίτλους που προσπάθησαν να σπάσουν το καλούπι του είδους στο οποίο ανήκουν και το κατάφεραν. Βέβαια, η Starbreeze είχε δείξει ήδη ότι μπορεί να κινείται εκτός των εσκαμμένων με το εξαιρετικά επιτυχημένο Chronicles of Riddick: Return to Butcher Bay και η αλήθεια είναι ότι με το Darkness απλά επανέλαβε την ίδια συνταγή: επένδυσε αρκετά στην ατμόσφαιρα και στο σενάριο, πρόσθεσε μερικούς ενδιαφέροντες μηχανισμούς που ενισχύουν λίγο την τακτική του τίτλου και έδωσε στον παίκτη μια ψευδαίσθηση ελευθερίας που τον έκανε να νιώθει ότι παίζει κάτι περισσότερο από ένα κλασικό FPS. Εν ολίγοις, η Starbreeze έκανε το αυτονόητο όσον αφορά τη δημιουργία ενός licensed παιχνιδιού: έδωσε βάση στο ίδιο το license, εκμεταλλεύτηκε τα πιο σημαντικά γνωρίσματά του για να κάνει τον τίτλο της να ξεχωρίσει κάπως και κατά τα άλλα φρόντισε ώστε οι υπόλοιποι μηχανισμοί του παιχνιδιού να είναι αξιοπρεπείς. Το αποτέλεσμα; Όχι ακριβώς ένα blockbuster, αλλά ένας τίτλος που γνώρισε σημαντική επιτυχία, τόσο από πλευράς κοινού όσο και από πλευράς κριτικών.

Μία από τις ευχές και κατάρες του PS Vita... ή μάλλον, όχι του ίδιου του PS Vita αλλά των παιχνιδιών πρώτης γραμμής που δημιουργήθηκαν για να το προβάλλουν, είναι ότι πολλά από αυτά θα υποστούν αναπόφευκτα ευθεία σύγκριση με τα...«μεγαλύτερα αδερφάκια» τους, τα οποία φιλοξενούνται στο PS3. Πως θα μπορούσε κάποιος να παίξει το WipEout 2048 και να μην κάνει κάποια σύγκριση με το WipEout HD; Ποιος θα έβλεπε το ModNation Racers χωρίς να θυμηθεί παρόμοιες εικόνες από την έκδοση για PS3; Ποιος δεν θα πατούσε «start» στο Golden Abyss περιμένοντας να ζυγίσει αυτά που θα δει στην οθόνη των 5 ιντσών δίπλα στα πράματα-και-θάματα που έκανε η σειρά με τα Uncharted 2 και Uncharted 3;